Thomas 1 jaar, wat een feest! Dat voelde een jaar geleden heel anders ..

Thomas 1 jaar, wat een feest! Dat voelde een jaar geleden heel anders ..

Het is een cliche, maar jeetje zeg wat vliegt de tijd 🙈 ! Onze kleine jongen wordt gewoon alweer 1 jaar, officieel een dreumes. Ik noem hem al maanden geen baby meer, om het simpele feit dat hij zich niet meer gedraagt als een baby 🤣. Hij trekt zich heel de dag overal aan op ... het liefst aan de haren van Dennis zijn been, dan heeft hij goed houvast 😉. Hij brabbelt woordjes waarvan we denken dat het "uit, papa, mama en eten is". Hij gilt vooral veel en heel hoog 🙉, niet huilen, maar vrolijk gillen, Joris gilt dan terug en dan is hun manier van communiceren. Soms gil ik maar gewoon mee en dat vinden ze hilarisch 🤣. Thomas eet vooral ook niet als een baby, maar eerder als een uitgehongerde hardwerkende volwassen kerel. Wat kan die eten zeg! En hij geniet er ook echt van, heerlijk om te zien. 

Het is dus feest! We zijn begonnen met een cakesmash! Ik had verwacht dat hij zelfs de kartonnen bodem van de taart zou opeten 🍰. Maar hij vond het maar vreemd, zo´n gifgroene draak 🐲. Samen met Milou onze fotograaf hebben we gezongen, gedanst, gek gedaan in de hoop dat tie zou gaan eten. Uiteindelijk hebben we hem een liga gegeven en dat heeft gezorgd voor de mooiste foto´s!

Een jaar geleden was het geen feest.. 

Na de bevalling van Roos 🌹, onze dochter die doodgeboren is (lees andere blog) ben ik super bang voor bevallingen. Dat was bij Joris en bij Thomas helaas niet minder.

In het kort ...

We zijn heel de zwangerschap super goed begeleid door de verloskundigen, want na Roos zijn zwangerschappen voor ons vooral heel spannend 😥 en niet perse heel leuk. We leefde van echo naar echo en waren iedere keer super dankbaar 🙏 dat de onderzoeken goed waren. Mijn grootste angst was dat ik thuis zou bevallen, dus ik mocht gelukkig bij de eerste weeën naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ik pas drie cm ontsluiting had en het dus het zou nog wel even duren .. en als het niet door zou zetten mocht ik weer naar huis 🤦‍♀️. 

Ik was super gespannen, bang en moest veel huilen 😪. Ik was vooral bang dat de bevalling niet goed zou gaan, bang dat Thomas misschien ook niet zou leven als hij werd geboren 😰. Onze verloskundige was een hele lieve zachte vrouw. Ze was, na Dennis 😍, mijn rots in de branding. Ze stelde mij gerust en beantwoordde al mijn vragen.

Omdat ik zo in paniek was, zetten de weeën niet door. Mijn benen trilde, ik was kortademig en vooral heel onrustig 😱. De verloskundige en verpleegkundigen gingen samen in overleg en stelde voor om mij een ruggeprik te geven, zodat ik kon ontspannen. En weeënopwekkers, omdat het voor mij beter zou zijn dat de bevalling zou beginnen.

Ik vond dat een perfect voorstel ✌. Naast het feit dat ik een enorm watje ben voor wat betreft pijn had ik ook de behoefte om te ontspannen! Waar ik in het weekend kan snakken naar een glas heerlijke rode wijn 🍷, snakte ik nu naar de morfine 😎.

Het enige nadeel aan de ruggeprik was dat mijn verloskundige naar huis mocht, omdat ik nu werd overdragen aan de verpleegkundige in het ziekenhuis. Met tranen in mijn ogen😪  zei ik "wat jammer dat je gaat". Na vijf minuten kwam ze terug, ze had overlegd met de verpleegkundige en had besloten dat ze mijn bevalling graag wilde begeleiden en dus vrijwillig besloot om te blijven! Hoe lief! Mijn held, mijn redder in nood🤗 ! Ik zal haar de rest van mijn leven niet meer vergeten en natuurlijk heb ik haar dat achteraf in een mooi bedankje nog laten weten 😘. 

Wat een opluchting die ruggeprik! Mijn benen trilde niet meer, ik was rustiger en dacht niet continu dat Thomas dood geboren zou worden. Ik heb zelfs met Dennis op de IPAD nog een film gekeken 🤜 . Toen ging het snel binnen twee uur begonnen de persweeën en na een kwartier was Thomas daar 💙! 

Hij huilde niet meteen. "Ademt tie?" "Ademt tie" schreeuwde ik nog 😱. En toen kreeg ik hem in mijn armen! Ik keek hem in zijn ogen en dacht "voor de rest van ons leven gaan papa en ik voor jou zorgen". Welkom lieve Thomas! Helemaal verliefd met Thomas op mijn borst werd ik gehecht. Ik voelde er niks van .. klinkt heel romantisch, maar de ruggeprik was thank god nog niet uitgewerkt!

En nu is tie alweer 1 jaar!