Sinds de geboorte van Joris en Thomas voel ik me geen mega Cindy meer!

Sinds de geboorte van Joris en Thomas voel ik me geen mega Cindy meer!

Dit ben ik samen met mijn zus. Mijn zus heet Angela en Angela is 15 maanden ouder dan ik. Wij zijn twee handen op een buik, meestal dan 🙊. We hebben hetzelfde karakter (jawel Angela 🤦‍♀️), dezelfde humor 🤣 en begrijpen elkaar, zelfs zonder woorden. We zien aan elkaars gezicht hoe we ons voelen en begrijpen het gevoel achter de tekst die we typen 😎. We huilen vaak van het lachen, meestal om onze eigen grappen die niemand begrijpt 🤜! We hebben een grote mond en een klein hartje 💗. Ik vind het heerlijk om bij mijn zus te zijn!

We zijn niet altijd beste vriendinnen geweest. Vooral in de pubertijd was dit (lees: ik) best wel lastig 😨. Ik denk dat vanaf het moment dat mijn zus kinderen kreeg, we nog meer naar elkaar zijn toegegroeid 🤗.

Angela heeft twee kinderen: Dani is 12 jaar en Donna 9. Mochten jullie meelezen, is dit een goede “vibe”? Ik leer steeds nieuwe hippe woorden van Dani en Donna en zij vinden het super grappig dat ik die niet ken. Hetzelfde geldt voor de "bekende" vloggers die meedoen aan Expeditie “Ken je die echt niet tante Cindy?” Euuhh, nee maar ik ken wel Rob Geus 😵! Man man man .. 

Ik vond mijzelf altijd de beste tante op aarde 😋! Ik was super betrokken en natuurlijk mega cool 😎. In de tijd dat Dani en Donna naar mega Mindy op tv keken (Jaaa, heel lang geleden, duh!), noemde ik mijzelf mega Cindy 🙋‍♀️ ! Ik had zeeën van tijd, ook al stond ik daar toen absoluut niet bij stil 🤦‍♀️. Ik vond het heerlijk om samen te eten 🍽, te spelen, spelletjes te doen en samen op vakantie te gaan. Ik zag ze een paar keer per week, want ik woonde toen om de hoek en dat vond ik heerlijk 😍!

Ik woon nu maar 7 km verder en ga bijna iedere woensdagmiddag op visite, maar het is totaal anders. Ik ga dan samen met Joris en Thomas (alias Tommie) een bakkie ☕ doen en dan is het chaos 😉. De kids vinden het super leuk om elkaar te zien, spelen heerlijk met elkaar en mijn zus en ik coördineren dit dan zo goed mogelijk. We zijn namelijk allemaal best druk van karakter...🙃

Als ik dan weer wegga, met inmiddels een huilende Tommie 😅 op mijn arm omdat tie moe is bedenk ik me dat ik en mijn zus bijna niet gekletst hebben over hoe het gaat. En ook met de kids heb ik bijna niet kunnen praten. Ik heb niet eens gevraagd naar het vriendje van Donna 😍? Gast mocht jij meelezen LIEF ZIJN voor mijn nichtje, ik zit op kickboksen 🤜! Maar dus allemaal maar halve gesprekken vaak. Dan zit ik in de auto en dan bedenk ik me “oja, we hadden het hierover..”.

Ik vind dit best wel lastig. Ik ben niet meer zo betrokken bij hun leven, zoals ik dat eigenlijk zou willen 😨. Ik probeer daar nog mijn weg in te vinden. Ik heb daar een kleine verbetering in gevonden; op een van hun studiedagen neem ik een dag vrij, laat ik de kids bij de oppas en maken we samen een te gekke dag ✌! Ze mogen dan zelf kiezen wat we gaan doen.

En de tijd met Angela mis ik ook. Gelukkig gaan we ieder jaar samen op city trip. Misschien moet ik maar een lijstje maken “dingen die ik niet meer heb gevraagd/verhalen die we half hebben afgemaakt” 😋.